Ναι στην ελεγχόμενη στάθμευση!
(Το κείμενο αυτό στην αρχική του μορφή είχε γραφτεί πριν το Συμβούλιο της Επικρατείας καταρρίψει ως παράνομα τα συστήματα ελεγχόμενης στάθμευσης 43 Δήμων.)
Όταν δεν έχει αποφασιστεί κάτι και τεθεί το ερώτημα: “είστε υπέρ ή κατά του τάδε έργου;” H απάντηση είναι σχεδόν πάντα: “Ναι, υπό τους όρους α, β,…κλπ”. Έτσι, αποφεύγεις να εκτίθεσαι γιατί ό,τι και να γίνει μέσα θα πέσεις. Τέτοιες τοποθετήσεις έχουμε δει πολλές, π.χ. για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για το Μετρό, για την εκτροπή του Αχελώου κλπ.
Όταν όμως έχει αποφασιστεί κάτι και υλοποιείται, τότε η συνήθης απάντηση που δίνεται είναι “είμαστε αντίθετοι γιατί δεν διασφαλίζεται το τάδε ή το δείνα”. Ύστερα η ζωή προχωράει, το αποφασισθέν υλοποιείται και μετά, στην επόμενη απόφαση, αναπτύσσεται κίνημα που βάζει θέμα “των κεκτημένων που καταργούνται”, δηλαδή όλων εκείνων για τα οποία υπήρχε αντίθεση τότε, ή τουλάχιστον “ναι μεν αλλά.
..”Έτσι παρά λίγο να συμβεί και με το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης. Η ζωή προχωράει και αποδεικνύει ότι όσο υπήρχε και επεκτείνετο το σύστημα αυτό τα πράγματα στις 43 πόλεις που εφαρμόστηκε, και στην ίδια την Αθήνα βελτιώθηκαν. Είναι άραγε αυτονόητο ότι για ένα πετυχημένο μέτρο, μόνο προτάσεις βελτίωσης πρέπει να γίνονται; Όχι, στην Ελλάδα του σήμερα. Όχι μόνο προτάσεις βελτίωσης δεν έγιναν από την δημοτική αντιπολίτευση αλλά και επιστρατεύτηκαν το Νομικό Οπλοστάσιο του δικηγόρου Λ. Αυδή, η Μ. Δαμανάκη με το γνωστό της στυλ που δικαιολογεί
τα πάντα και το ΠΑΣΟΚ με τα μυωπικά του αθηναϊκά γυαλιά και κατάργησαν (θριαμβολογώντας μάλιστα) ότι θετικό είχε χτιστεί. Σε όλη αυτή τη φασαρία ο πολίτης δεν κατάλαβε ότι τελικά αυτό που δεν άντεξε ήταν το νομικό υπόβαθρο πού είχε κάνει το ΥΠΕΧΩΔΕ. Τελικά, ο Λαλιώτης την έβγαλε λάδι, δημιουργήθηκε σύγχυση με τον Αβραμόπουλο και μπόρεσε να στηθεί το σκηνικό της Πασοκικής-Συνασπισμικής Δημοτικής Συνεργασίας υπό τη Δαμανάκη. Έτσι κι αλλιώς το ΠΑΣΟΚ τι είχε τι έχασε;Αν τα νομοθετήματα του ΥΠΕΧΩΔΕ είχαν αντέξει, τότε θα είχαμε καταλήξει σε μια νέα παγιωμένη κατάσταση. Μετά από χρόνια, η ίδια η αριστερά, που σε πολλούς άλλους δήμους πρωτοστάτησε για να γίνει, θα υποστήριζε και στην Αθήνα το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης ως “κεκτημένο” απέναντι σε κάθε νέα αλλαγή ή κατάργηση του.
Όταν πρωτο-επεκτάθηκε το σύστημα στην περιοχή κατοικίας μου πανικοβλήθηκα κλαίγοντας τις 30.000 που θα έδινα στο ιδιωτικό πάρκινγκ. Ειδικά ενημερωτικά ειδοποιητήρια μοιράστηκαν στην περιοχή για το πως βγάζουν οι μόνιμοι κάτοικοι σήμα. Αδιαφόρησα. Όταν πήρα την πρώτη κλήση πήγα και έβγαλα κάρτα μόνιμου κατοίκου. Μόλις έβγαλα την κάρτα μου ο Δήμος δέχθηκε και μου έσβησε την κλήση. Από τότε είχα ησυχάσει, έβρισκα να παρκάρω κοντά στο σπίτι μου. Επίσης, όταν ήθελα να περάσω να ψωνίσω κάτι συγκεκριμένο στο Κέντρο, έπαιρνα το αυτοκίνητό μου, έβαζα ένα κατοστάρικο για μισή ώρα, ψώνιζα σαν κύριος. Ενώ πριν ήταν αδιανόητο να παρκάρω στο κέντρο για γρήγορα ψώνια, και αναγκαζόμουν να διπλοπαρκάρω και να εμποδίζω την κυκλοφορία, ή να παρκάρω στις διασταυρώσεις και να εμποδίζω τις διαβάσεις των πεζών, με το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης σχεδόν πάντα έβρισκα θέση.
Κάθισα και σκέφτηκα που οφείλεται αυτή η καταπληκτική αλλαγή στην πόλη. Και αντιλήφθηκα ότι οι καταστηματάρχες και οι άλλοι επαγγελματίες του κέντρου, αλλά και οι εργαζόμενοι στο κέντρο, που δεν δικαιούνται ελεύθερη στάθμευση γιατί δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι, είχαν σταματήσει να παίρνουν τα αυτοκίνητά τους. Όλοι οι μικρομεσαίοι του κέντρου θα πρέπει να ωφελήθηκαν. Γιατί διευκολύνθηκαν αυτοί οι πελάτες που πριν δεν μπορούσαν να κατέβουν εύκολα στο κέντρο ή αναγκάζονταν να διπλοπαρκάρουν για ψώνια. Διπλοπαρκάροντας βέβαια εμπόδιζαν και άλλους πολίτες-πελάτες που θα είχαν μποτιλιαριστεί μέσα στα λεωφορεία ή στα Ι.Χ. τους, κορνάροντας, μέχρι να έρθει η σειρά τους να διπλοπαρκάρουν για τα δικά τους ψώνια! Είναι δηλαδή σαν να βοήθησε ο Δήμος τόσο τους μόνιμους κατοίκους, όσο και τους ίδιους τους καταστηματάρχες. Είναι σαν να είχαν συμφωνήσει ξαφνικά όλοι οι μικρομεσαίοι του κέντρου να μην παίρνουν οι
ίδιοι τα αυτοκίνητά τους για να βρίσκουν να παρκάρουν οι πελάτες τους και να αυξηθεί ο τζίρος τους.Πώς μπορεί να γίνει αλλιώς το σύστημα αυτό; Είναι δυνατό να λειτουργήσει χωρίς να το αναλάβει μία ιδιωτική επιχείρηση (δημοτική ή άλλη;); Ο Νόμος Πεπονή, για τον οποίο έχει υπερθεματίσει η αριστερά και τον έχει επεκτείνει και στις Δημοτικές Επιχειρήσεις, απαγορεύει στην όποια Δημοτική Αρχή να κάνει τις απαιτούμενες προσλήψεις για να οργανώσει ένα τέτοιο σύστημα από μόνη της. Πρέπει να γίνει διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, να εξεταστούν στην ιστορία ή στην έκθεση οι διαγωνιζόμενοι, για να αποκτήσουν τη βούλα του μόνιμου και να μην μπορούν να απολυθούν αν π.χ. δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Και αυτή η δουλειά απαιτεί από τις 8 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ να υπάρχουν συνεχείς βάρδιες σε όλους τους δρόμους όχι μόνο για τα παρκόμετρα αλλά και εκεί όπου πρέπει να σταθμεύουν οι μόνιμοι κάτοικοι και όχι άλλοι.
Το αν ήταν επαχθείς οι όροι της σύμβασης με τον ιδιώτη, ή ότι θα έπρεπε να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα δεν σημαίνει ότι αντιτίθεται κανείς και στο ίδιο το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης. Οι πολίτες όμως σκόπιμα είχαν αφεθεί να καταλαβαίνουν ότι η σύσσωμη η δημοτική αντιπολίτευση είναι εναντίον του συστήματος, και ότι υποστήριζε όλο
εκείνο το κατιναριό που περνούσε στις οθόνες της ΤV και κραύγαζε. Μάλιστα, μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, χρειάστηκε ολόκληρη συνέντευξη τύπου και ειδική αρθρογραφία της Μ. Δαμανάκη για να εξηγήσει ότι αυτή δεν ήταν τελικά εναντίον! Φυσικά εκείνη συνέχισε να μένει στην Εκάλη και εμείς, τα κορόιδα, που δεν είχαμε επιπλέον καταλάβει, εδώ στο κέντρο του Δήμου της Αθήνας.Αν κάποιος ήθελε να κάνει αντιπολίτευση στο Δήμο και στην κάθε παρκοεταιρεία, ιδίως αν είναι αριστερός, καλά θα έκανε να έπειθε όσους περισσότερους πολίτες μπορεί να μην παρανομούν. Να στήριζε ολόκληρο κίνημα πολιτών πάνω στον άξονα της απόλυτης πειθαρχίας στο μέτρο του Αβραμόπουλου. Να παγίωνε τη βελτίωση που το σύστημα έφερε στην κυκλοφορία, στη στάθμευση και στην αλλαγή της νοοτροπίας των πολιτών. Να νομιμοποιούνταν έτσι στη συνείδηση των πολιτών ώστε να έθετε και άλλους πρωτοποριακούς στόχους όπως την απαγόρευση του Ι.Χ. στο κέντρο και την απαγόρευση κατασκευής γκαράζ στο κέντρο.
Τι θα πετύχαινε ένα κίνημα απόλυτης πειθαρχίας; Θα χτύπαγε τη δεξιά πρόθεση και λογική στη ρίζα του φιλελευθερισμού της! Γιατί τα κέρδη του ιδιώτη και του Δήμου δεν προέρχονται από τα κατοστάρικα των ευσυνείδητων πολιτών, αλλά από τα δεκαχίλιαρα των απείθαρχων.
Αν ήθελε κανείς να επιφέρει ανεπανόρθωτο πολιτικό και οικονομικό πλήγμα κατά του νεοφιλελεύθερου οδοστρωτήρα καλά θα έκανε να έπειθε όσο περισσότερους μπορούσε να έπαιρναν τα Μέσα μαζικής Μεταφοράς, ή ένα μηχανάκι, ή ακόμη καλύτερα, ένα ποδήλατο, ώστε να μην πέφτει ούτε καν ένα κατοστάρικο στα παρκόμετρα του Δήμου. Και δίνοντας ο ίδιος το παράδειγμα να έπαιρνε καθημερινά το λεωφορείο από π.χ. την Εκάλη στο Κέντρο. Τότε η ιδιωτική εταιρεία και ο Δήμος, που στηρίζουν το κέρδος τους στην παρανομία των πολιτών, που χρειάζονται παράνομους πολίτες για να λειτουργούν, που εύχονται να υπάρχουν περισσότεροι παράνομοι ώστε τα έσοδα να είναι περισσότερα, θα αναγκάζονταν να επανεξετάσουν το ζήτημα. Ο ιδιώτης δεν θα είχε τα αναμενόμενα κέρδη και τότε, ναι, θα συζητάγαμε όχι απλά για τον πλήρη δημοτικό έλεγχο του συστήματος ελεγχόμενης στάθμευσης αλλά γενικά για το καλό αυτής της πόλης.
Η πλήρης αποδοχή του συστήματος της ελεγχόμενης στάθμευσης και η υπέρβασή του με την εναλλακτική κυκλοφορία των πολιτών, ναι, αυτό θα ήταν αριστερό κίνημα με προοπτική, που θα έφερνε σε αμηχανία ολόκληρα κομματικά επιτελεία, ολόκληρα οικονομικά συμφέροντα, θα απέδιδε τα πεζοδρόμια και πάλι στους πεζούς, και θα ωφελούσε τις μανάδες που θέλουν να κυκλοφορήσουν με τα παιδιά τους, τους ανάπηρους, τους γέροντες και όλους εμάς που ζούμε και εργαζόμαστε στο κέντρο.
Η αντιπολίτευση του Δήμου Αθηναίων (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ και ΚΚΕ) πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά της ελεγχόμενης στάθμευσης, χωρίς να έχει “σκεφτεί” ή έστω “δει”. Είναι γεγονός ότι η κατάσταση στην Αθήνα είχε πολύ βελτιωθεί. Όσοι είμαστε κάτοικοι του Κέντρου μπορούμε να το βεβαιώσουμε. Οι διασταυρώσεις απελευθερώθηκαν. Οι μανάδες με τα παιδιά στα καροτσάκια, οι πεζοί, τα καροτσάκια της λαϊκής αγοράς ξαφνικά μπορούσαν να κυκλοφορούν. Μέσα σε ένα χρόνο όλοι εμείς οι ατίθασοι γιωταχήδες είχαμε συμμορφωθεί.
Όλα αυτά στην Αθήνα, σε πείσμα όλων όσων λένε ότι δεν μπορεί να βελτιωθεί εύκολα αυτό το χάος. Μάλιστα όλα αυτά από μια δεξιά δημοτική αρχή. Ειδικότερα οι πεζοί, με τα κάγκελα που μπήκαν στους κεντρικούς δρόμους, είδαν επιτέλους πεζοδρόμια ελεύθερα (όπου υπάρχουν πεζοδρόμια). Οι επιστήμονες βεβαιώνουν ότι τα οδικά ατυχήματα με πεζούς στο κέντρο της πόλης εκμηδενίστηκαν!
Αν λοιπόν ένα τέτοιο καθολικό μέτρο βοήθησε πράγματι την Αθήνα, την ζωή των πολιτών της, την οικονομική ζωή του κέντρου, τη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων και τη μείωση του ίδιου του νέφους, τότε γιατί να αντιτίθεται κανείς; Ποιοι άραγε το πολέμησαν;
Δηλαδή, το πολέμησαν εκείνοι που δεν είχαν καταλάβει, εκείνοι που δεν ήξεραν, εκείνοι που δεν είχαν διάθεση να φερθούν ως πολίτες και να συνδιαλλαγούν με το Δήμο, και εκείνοι που ήθελαν να έχουν πολιτικά οφέλη από τη σύγχυση ενός νέου μέτρου! Όλα δηλαδή εκείνα τα αναχρονιστικά αντανακλαστικά που ταλανίζουν τη σημερινή Ελλάδα.
Τώρα με θλίψη παρακολουθώ να επιστρέφονται τα πρόστιμα σε εκείνους τους πολίτες που παρανόμησαν εις βάρος των υπολοίπων πολιτών. Να δικαιώνονται εκείνοι που αρχικά είχαν παραδεχτεί ότι παρανόμησαν, και γι αυτό άλλωστε είχαν πληρώσει τις κλήσεις τους (αν έχεις δίκιο δεν πληρώνεις!). Παρακολουθώ να δικαιώνονται οι κραυγάζοντες και οι μη σκεπτόμενοι. Να δικαιώνονται ιδίως εκείνοι που δεν μένουν εδώ, στο υποβαθμισμένο κέντρο. Οι ίδιοι που θέλουν όμως να κατεβαίνουν με τα αυτοκίνητά τους και να τα παρκάρουν όπου θέλουν εις βάρος μας, λες και εκείνοι είναι πολίτες πρώτης κατηγορίας και εμείς, οι πραγματικοί δημότες, δεύτερης. Παρακολουθώ την τραγική πολιτική αποτυχία της ίδιας της αριστεράς, που στην περίπτωση της Αθήνας ενδιαφέρεται περισσότερο να κάνει αντιπολίτευση και λιγότερο να κάνει αυτό που έκανε πάντοτε: να στέκεται κοντά στον άνθρωπο, τον εργαζόμενο, τον πολίτη, και να αγωνίζεται για να βελτιώνει πρώτα και μετά να προτείνει.
Σε ποιόν να το πω ότι το σύστημα έπρεπε να είχε βελτιωθεί, αλλά όχι να πάψει να υπάρχει. Είναι η πρώτη φορά, μετά την επιβολή του δακτυλίου, που μια τέτοια αλλαγή άλλαξε θετικά την νοοτροπία και την συμπεριφορά των πολιτών σχετικά με την κυκλοφορία μας στην πόλη.
Αν υπήρχε όραμα και πρόγραμμα, το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης θα μπορούσε να βοηθήσει στην μετεξέλιξη του κέντρου σε περιοχή χωρίς Ι.Χ. Τότε βέβαια δεν θα στόχευε εξ’ ορισμού στο μέγιστο κέρδος, δεν θα βασιζόταν στη συλλογική παρανομία μας.
Αν υπήρχε όραμα και πρόγραμμα θα ξέραμε ήδη γιατί απέτυχε η δημοτική αστυνομία. Θα ξέραμε τα όρια που έχει ένα σύστημα που βασίζεται σε δημοτικούς υπαλλήλους, κυρίως γιατί η ρουτίνα των διαδρομών των ελεγκτών, τα κεκτημένα ωράρια, η απουσία κινήτρου θα ήταν σημαντικοί λόγοι αποτυχίας.
Όσο σίγουρο είναι ότι μία άθλια κατάσταση ξαφνικά για ένα χρόνο βελτιώθηκε για να ξαναγίνει μέσα σε μια νύχτα όπως ήταν πριν, άλλο τόσο σίγουρο είναι ότι το θέμα είναι πολύπλοκο. ‘Οσο το εξετάζει κανείς τόσο και καταλήγει ότι οι μεγάλες, οι ανθρώπινες και επαναστατικές αλλαγές σε αυτή την πόλη θα πρέπει να σχετίζονται ευθέως με ανατρεπτικά κινήματα με στόχο την ανθρωπιά και με τη συνειδητή μείωση του πληθυσμού με αποκέντρωση. Αυτά είναι τα μεγάλα ανοιχτά ζητήματα που θα μπορούσε να υπηρετήσει και η ελεγχόμενη στάθμευση, αρκεί να είχε βρεθεί φορέας με όραμα που να μπορεί να μετατρέπει νεοφιλελεύθερες και τεχνοκρατικές πολιτικές σε κοινωνική πρόοδο.
Ηλίας Γιαννίρης, Πολεοδόμος-Χωροτάκτης